Bezoekersteller

Zutphen is steeds meer in trek bij bezoekers. We houden graag bij hoeveel mensen deze site bekijken.
211177
VandaagVandaag165
GisterenGisteren241
Deze weekDeze week640
Deze maandDeze maand5058
US
UNITED STATES
US
Dank voor uw interesse.

Een ritje met de stoomtram

Stationsplein, april 1912

Harmina schuifelde voorzichtig door het stationsgebouw naar de uitgang. De oude dame keek om zich heen en het viel haar meteen op dat de hal niet veel was veranderd. Meer dan veertig jaar geleden had ze hier als jonge vrouw haar vriendinnen vaarwel gezegd, toen ze met haar man naar Nijmegen verhuisde. Ze had Zutphen nooit meer terug gezien maar nu, na al die jaren, voelde het meteen weer vertrouwd. Ze had weer contact gekregen met Geertje, een van de vriendinnen die ze toen had moeten achterlaten. Vandaag zou ze haar en haar man gaan bezoeken op hun boerderijtje ten oosten van Warnsveld. Hoezeer ze Zutphen had gemist,

merkte ze pas toen de trein de brug opreed en ze buiten opeens de IJssel zag stromen en de torens uit haar jeugd weer terugzag. Ze had tranen in haar ogen gekregen, van alle herinneringen die naar boven kwamen. Ook had ze zich verbaasd over het ontbreken van de hoge vestingwallen. Zutphen had haar trotse, eeuwenoude stadsmuren allemaal afgebroken en in plaats daarvan stonden er nu statige, witte huizen aan de kade. De oude vesting waarin zij was opgegroeid, bestond niet meer. Zutphen was meegesleurd in de vaart der volkeren en een moderne, deftige stad geworden met statige huizen en alle luxe die de vooruitgang haar te bieden had.

     Harmina ging naar buiten en liep het stationsplein op, waar ze meteen de Broederenkerk en de gebouwen van het Oude en Nieuwe Gasthuis herkende. Een luide hoorn doorbrak haar gedachten. Er kwam een automobiel aangereden om iemand bij het station af te zetten en de automobilist drukte de hoorn in om de mensen te waarschuwen dat hij eraan kwam. Harmina vond die dingen maar niets. Ze maakten lawaai, ze stonken en ze reden ook nog eens veel te hard! Op het plein zag ze het standbeeld van Manus staan. Geertje had haar erover geschreven en verteld dat veel mensen aanstoot namen aan het blote achterwerk van het beeld. Ze gniffelde; Zutphen was dus toch niet zoveel veranderd als ze dacht... Vrijgevochten en modern maar tegelijk conservatief en traditioneel, bijna op het provinciaalse af!
     Ze liep naar de tramhalte voor het station. Geertje had geschreven dat ze de lijn naar Hengelo moest hebben van Tramweg Maatschappij de Graafschap. Die stopte ook in Warnsveld. De stoomtram stond al te wachten. Het was een klein, bijna vierkant locomotiefje met een paar wagens erachter. Ze kocht een kaartje bij de conducteur en ging in een van de wagentjes zitten. De conducteur opende daarbij hoffelijk het deurtje voor haar en hielp haar naar binnen........................

Lees het spannende einde van dit verhaal in 'Bloedstollend Zutphen door Frank Smaling.
tumblr visit counter