De Hofjes die u tijdens een wandeling bezoekt zijn veelal een weldaad van rust. Afgesloten van de drukke stad door de omringende gebouwen. Geen middeleeuwse bewoner zal hebben kunnen bevroeden dat na zoveel eeuwen hun woon- en werkplaats een trekpleister voor toeristen zou kunnen zijn. De rust van nu was toentertijd niet aanwezig.

Er werd druk gewerkt door devote vrouwen. Een voorwaarde om in een convent of hofje te mogen wonen was meestal dat men van onbesproken gedrag en godsdienstig moest zijn. Het werk wat werd uitgeoefend om aan de kost te komen bestond o.a. uit brood bakken, bier brouwen en weven Daarnaast moest er nog tijd worden vrijgemaakt om de leer van de beweging waar men zich bij had aangesloten te dienen.

In sommige hofjes, vonden armlastige weduwen een onderkomen. Soms moest men zich inkopen. Daar tegenover stond dan vaak het recht op preuven, een financiële en materiele bijdrage voor het leven.

Veel hofjes zijn verdwenen, andere zijn onherkenbaar veranderd. Preuven worden niet meer uitgereikt en de tegenwoordige bewoners vertegenwoordigen een doorsnee van de bevolking, van jong tot oud, arm en rijk, ook de PC heeft hier en daar haar entree gemaakt en staat zichtbaar achter een venster van een bewoner. De tijd staat niet stil, maar met fantasie kun je je toch nog even in het verleden wanen.